Που πάει το “πνεύμα του παιχνιδιού” με τα χρόνια; Μάλλον το χάνουμε και μαζί του χάνουμε και την ζωή... γιατί η ζωή είναι ένα παιχνίδι... ναι, με τις ήττες της, με τους δύσκολους, πιο δυνατούς και ενίοτε “βρώμικους”αντιπάλους, με τους κανόνες, τα όρια της, τον πόνο, αλλά και με τις χαρές και τις νίκες, τις καλές συνεργασίες και τους ευγενείς αντιπάλους... έτσι δεν είναι όμως και στα παιχνίδια;


Έχουμε να μάθουμε πολλά βλέποντας τα παιδιά να παίζουν και το πως αντιμετωπίζουν την ζωή σαν ένα ατελείωτο παιχνίδι (πριν πέσουμε επάνω τους εμείς οι μεγάλοι με την “σοφία” μας και τους δείξουμε πως η ζωή είναι πολύ πιο σοβαρή από ότι ένα παιχνίδι... και τα ισοπεδώσουμε...)...


Όλοι μας έχουμε δει κάποτε ένα μικρό αγοράκι με καταματωμένα γόνατα να σηκώνεται και να συνεχίζει το παιχνίδι του και ας παίζει με μεγαλύτερους, διεκδικώντας την νίκη... Ή έχουμε δει κάποιο παιδί να φεύγει με κλάματα από το παιχνίδι του, είτε από τον σωματικό πόνο είτε επειδή έχασε...


Και στις δύο όμως περιπτώσεις τα ίδια παιδιά, θα είναι και την επόμενη μέρα εκεί, να ξαναρχίσουν το παιχνίδι τους, με χαμόγελο, με την ελπίδα της νίκης εκ νέου, με περισσότερη όρεξη, ίσως και με καλύτερη στρατηγική αυτή την φορά... Το πνεύμα του παιχνιδιού, εκεί, ολοζώντανο...


Όταν μεγαλώνουμε, γιατί δεν κάνουμε το ίδιο;